1- معرفت امام عصر:

      عدم شناخت ومعرفت چنان باعث اشتباهات بزرگ در زندگي مي شود كه گاهي اوقات جبران ناپذير مي شود، اغلب در مثل هايي از بزرگان مي شنويم كه مي گويند : دشمن دانا به از دوست نادان .

آري ، عجب مثال به جايي است ، چرا كه انسان دشمن دانا را مي شناسد و هيچ انتظاري از او ندارد و تمام اعمال او نشان از دشمني او مي باشد ، اما عملكرد وا عتقاد دوست و همراه در نظر عام و خاص معرف شخص مربوطه مي باشد .

از اين روست كه يكي ديگر از دردها و مصيبت هاي امام زمان ارواحنا فداه حرف هاي نادرست و غلطي است كه دوستان نادان آن حضرت به آن بزرگوار نسبت مي دهند و ايشان را از خود مي رنجانند و با اين عمل خود باعث تاخير در ظهور مي گردند.

 به عنوان مثال برخي  مي گويند :

اگر ظهور كند گردن همه را مي زند!

برخي مي گويند دعا كن : كه آقا نيايد كه اگر بيايد اول گردن من و تو را مي زند!

 عده اي مي گويند :وقتي بيايد خون ركاب اسبش را مي گيرد و هفتاد آسياب از خون مردم به گردش مي آيد!

عده اي هم كه اصلا توجهي به آن حضرت ندارند ... ولي تاسف و ناراحتي انسان آن وقت شديد مي شود كه متوجه مي شود ، اين حرفها را كفار و دشمنان اسلام نگفته اند ، بلكه اينها بيشتر سخنان و نظريات غلط برخي از مسلمانان است كه بدون هيچ دليل و مدركي به زبان  جاري مي كنند و باعث ناراحتي آن حضرت مي شوند .

صاحب كتاب راهي به سوي نور در رابطه با اين موضوع قضيه اي را از يكي از دوستان امام زمان  ارواحنا فداه نقل كرده كه ايشان فرمودند :

روزي با يكي از افراد كه چهره مقدس مآبانه داشت در باره ظهور امام زمان ارواحنا فداه  صحبت مي كرديم ، از جمله من به ايشان مي گفتم ما بايد مردم را به ياد امام زمان  ارواحنا فداه بياندازيم و براي فرج آن حضرت دعا كنيم ، او دست خود را روي گلويش نهاد و گفت دعا كنيم كه امام زمان ارواحنا فداه بيايد و سرما را بزند ( العياذ با الله) من خيلي دلم شكست و بغض گلويم را گرفت و با حال گريه به منزل رفتم و در مظلوميت امام زمان  ارواحنا فداه اشك زياد ريختم و حتي غذا هم نتوانستم بخورم. تا آنكه در عالم مكاشفه حضرت ولي عصر  ارواحنا فداه را در حالي كه محزون بودند را ديدم در همان حال آن حضرت سه مرتبه ( در باره همان جمله كه آن شخص گفته بود ) فرمودند :

تهمتم مي زنند ، تهمتم مي زنند ، تهمتم مي زنند! ( را هي به سوي نور، صفحه 185)

اين چه بي معرفتي است كه به امام زمان عزيزمان هم تهمت مي زنيم ؟

مگر حضرت فاطمه زهرا (ع) در حديث معتبر و شريف لوح از خداي متعال نقل نفرموده كه خداي حكيم لقب (رحمه للعالمين ) را به امام عصر  ارواحنا فداه داده است؟ مگر رحمه للعالمين به معناي مهرباني براي تمام عالميان نيست؟

اين چه خرافات و چه حرف زشتي است كه ما به امام معصوم خود نسبت مي دهيم ؟

آيا نشنيده ايم كه وقتي حضرت مي آيد هيچ مريضي نمي ماند مگر اينكه شفا پيدا مي كند؟

هيچ مقروضي نمي ماند مگر اينكه قرض او پرداخت مي شود ؟

هيچ اسيري نمي ماند مگر اينكه آزاد مي شود ؟

هيچ ناامني در عالم وجود نخواهد داشت ؟

تمام 27 علمي كه فقط تا كنون مقداري از 2 قسمت از آن به مردم داده مي شود ؟

و ...؟؟؟؟

و هزاران نوع رفاه و آسايش و امنيت كه در روايات آمده و فقط در زمان ظهور آن بزرگوار تحقق پيدا مي كند .

  مگر اين دوستان نادان اين موضوع را نشنيده يا نخوانده اند كه حتي دانشمندان و مسيحيان و تمام انسانهايي كه وجدان حقيقت جوي آنها بيدار است به سمت مولاي عالميان حضرت اباصالح المهدي ارواحناه فداه خواهند آمد، حال با اين وجود آيا شايسته است بگوييم كه دوستان امام زمان ارواحناه فداه و شيعيان از رحمت مولايشان دور خواهند بود، اين چه خرافات و چه حرف زشتي است كه ما به امام معصوم خود نسبت مي دهيم؟ اگر ما پيرو اهلبيت عصمت و طهارتيم نبايد حرفي را كه آنها نمي پسندند به زبان جاري كنيم. بلكه بايد اگر چيزي را يقين داريم كه آنها فرموده اند بيان كنيم و چيزي را كه شك داريم و يا با سيره آن بزرگواران سازگاري ندارد مطرح نكنيم.

در نهايت از خداوند متعال خواهانيم كه معرفت و شناخت كامل امام عصر ارواحنا فداه را به ما عنايت فرموده و قلب آن بزرگوار را از ما راضي و خشنود نموده و ما را شامل عنايات خاص آن حضرت نمايد.

2- غفلت زدايي و دعا براي ظهور آن حضرت:

    در ميان جامعه شيعه و معتقدان به آن بزرگوار بايد غفلت زدايي كرد و اعتياد به غيبت امام زمان (ارواحناه فداه) و خو گرفتن به غفلت از وجود امام زنده و لزوم درمان اين اعتياد را گوشزد نمود. اگر دوران غيبت را طبق فرمايشات امام زمان (ارواحناه فداه) براي آن حضرت زندان و براي شيعه محروميت از آن وجود آسماني تصور كنيم و زندگي بدون درك حضور آن بزرگوار را زندگي ندانيم، آنگاه از صميم قلب و سوز سينه ظهور آن حضرت را از خداوند طلب خواهيم كرد. زيرا مانع اصلي ظهور آماده نبودن مردم است و شايد علت پر شدن دنيا از ظلم و جور در قبل از ظهور، از آن رو باشد كه از كثرت ستم و بيداد مردم جهان به وضوح دريابند كه حقوقشان چگونه پايمال مي شود و اصلاح امورشان نيز از توان و عهده بشر عادي خارج است. و اين خود زمينه ساز پناه بردن آنان به دامان پر مهر و عدالت گستر امام عصر (ارواحناه فداه) خواهد شد.

انسان وقتي در رابطه با موضوع فوق فكر مي كند، در افكار خود به اين موضوع پي مي برد كه:اين همه رواياتي كه از طرف ائمه اطهار عليهم السلام در جهت آمادگي و دعا جهت تعجيل در ظهور رسيده به اين علت بوده كه در رابطه با ظلم و جورهايي كه پيش بيني شده بداء حاصل گردد و خداوند به خاطر درخواست و آمادگي مردم بدون به وجود آمدن هر گونه ظلم و جور بيش از آنچه در جهان موجود است، ظهور آن منجي هستي را برساند و چشمان بشريت را به جمال دلرباي آن بزرگوار روشن نمايد.

اين غفلت زدايي و ايجاد آگاهي و طلب درخواست، در قالب دعا براي فرج امام زمان (ارواحناه فداه) به درگاه خداوند متجلي شده و عينيت مي يابد. چرا كه دعا اظهار عجز و ناتواني مطلق ناچيز در برابر پروردگار و درخواست براي گشايش و اجابت است. بي گمان دعا براي تعجيل فرج در ظهور آن حضرت اثر كامل و قطعي دارد كه اگر جز اين بود، پيامبر اكرم (ص) و ائمه معصومين (عليهم السلام)از طريق روايات بسيار، ما را به آن امر نمي كردند.  پس بر ماست كه براي ظهور، دست به دعا برداريم و لحظه اي  از رحمت واسعه پروردگار ماْيوس نشويم. و به همان صورت كه در امور فردي و حوايج و گرفتاري هاي شخصي و خانوادگي تا به اجابت رسيدن دعا و گشايش، دست از طلب و خواهش و تمنا و التماس به درگاه خداوند و توسل به حضرات معصومين (عليهم السلام) بر نمي داريم، در اين امر حياتي نيز كه كليد حل تمام مشكلات معنوي و مادي ما وهمه جهانيان است، دست از طلب و همت برنداريم و اگر تا كنون سهل انگاري و كوتاهي نموده ايم فرصت براي جبران را غنيمت شماريم.

سيد ابن طاووس رحمه الله كه از بزرگان علماي شيعه است و بارها و بارها توفيق تشرف به محضر مقدس امام عصر ارواحنا فداه را پيدا نموده و از ناحيه آن عزيز، مفتخر به دريافت خطاب (فرزندم) گرديده و آگاه بر اسرار بوده است ، هشتصد سال پيش خطاب به فرزندش مي نويسد: بدان كه اهم حوايج، حوايج آن كسي است كه تو در پناه هدايت و حمايت او به سر مي بري و آن امام زمان (عليهم السلام) توست. پس بايد نماز و روزه و دعاي تو اول جهت قضاي حوايج آن حضرت باشد و بعد به جهت حوايج خودت. اما اين كه گفتم مقدم بدار حاجات امام زمان (عليهم السلام) را بر حوايج خودت به جهت آن است كه بقاي دنيا و اهل آن به واسطه وجود مبارك اوست. آنچه كه به تو گفتم عمل كن كه آن حقيقتي است روشن و كسي كه در مورد مولاي ما سهل انگاري كند و در اين مورد سستي ورزد و از آنچه بيان كردم غافل شود به خدا سوگند او در اشتباه است. اشتباهي كه مايه ننگ و عار است! آيا تا به حال فكر كرده اي كه امامان پاك و هدايت گرِ ما، چگونه به اين موضوع اهميت داده اند؟ آيا تا كنون نسبت به اين موضوع مهم اعتنايي كرده اي؟ باز تكرار مي كنم و مي گويم: با توجه به انچه بيان كردم عذري براي تو در اهميت ندادن به دعا براي تعجيل ظهور باقي نمي ماند (فلاح السائل:44)

نكته ديگر اين است كه بايد بدانيم: شيطان پس از رانده شدن از درگاه خداوند درخواست كرد در عوض عبادتهاي چند هزار ساله اش، تا پايان دنيا به او مهلت داده شود.

شيطان از خداوند درخواست كرد كه: پروردگارا پس مرا مهلت ده تا روزي كه خلق مبعوث مي شوند.

خداوند (خطاب به شيطان) فرمود: تو را مهلت خواهد بود تا به وقت معين و معلوم.(حجر15-37-39).

امام محمد باقر (عليهم السلام) در مورد مرگ شيطان در هنگام ظهور مي فرمايند:

منظور از وقت معلوم در آيه شريفه، روز قيام قائم آل محمد (ص) است. هرگاه خداوند او را برانگيزد، ابليس در مسجد كوفه مي آيد، در حالي كه بر زانوانش راه مي رود و مي گويد: اي واي از اين روزگار: آن گاه (موي بالاي) پيشانيش گرفته شده، گردنش زده مي شود. آن هنگام، روز وقت معلوم است كه مدت او به پايان مي رسد.(بحارالانوار476/52)

از اين رو شيطان با تمام ترفندها و مكر و حيله ها و با كمك اعوان و انصارش، مانع از متمركز شدن توجهات مردم به امام عصر (ارواحنافداه) مي شود و هر چه در توان دارد براي به تعويق انداختن (روز ظهور) به كار مي گيرد.

اينجاست كه نقش شيعه و دوستان آن عزيز بايد پر رنگ تر باشد و با توان و انرژي وافري در جهت غفلت زدايي و ايجاد آگاهي و انگيزه در مردم جهت دعا براي ظهور آن بزرگوار تلاش نمايند.

اميدواريم كه خداوند ما را از شيعيان و دوستان واقعي آن حضرت قرار دهد و به ما توفبق تلاش در راستاي ياري امام زمان (ارواحنا فداه) مظلوم و مهربانمان را عنايت فرمايد.